کلی بیتی (Kelly Beatty) از وبسایت اسکای اند تلسکوپ: ((بیش از 30 سال پیش، یا دقیق تر بگویم 21 آوریل 1981، من در حیرت و خوشحالی دیوانه وار از پرتاب کلمبیا از پایگاه فضایی کندی فلوریدا به فضا و آغاز عصر شاتل ها بودم. پس وقتی جمعه گذشته روز پایان این عصر بود، من هم می بایست آنجا می بودم.))
مطالب بسیاری در مورد میراث شاتل ها، موفقیت های گسترده آن، شکست های غم انگیز آن و سلطه ی فعالیت های فضایی آمریکا در طی دو نسل در سرتاسر وب نوشته شده است. یک بررسی انجام شده توسط خبرگزاری اسوشیتد پرس نشان میدهد که پروژه شاتل ها از سرآغاز و در طی دوره ی 40 ساله در مجموع 196 میلیارد دلار هزینه داشته است. اما ما نمی خواهیم زیاد روی موضوع های اینچنینی متمرکز شویم. در عوض، اجازه دهید تا چند خاطره و بازتاب را به شما پیشنهاد کنم.
((من فراموش کرده ام که چه تعداد از مردم برای دیدن این پرتاب های محبوب به پایگاه فضایی کندی می آمدند. تخمین های رسمی در مورد جمعیتی که مایل ها در کنار جاده ها به انتظار نشسته بودند بین 500 هزار تا 750 هزار نفر است. البته من تعداد کمی از آنها را دیدم، چرا که پیش از سپیده دم با خودروی اجاره ایم در پایگاه فضایی کندی بودم.))
((با رسیدن به منطقه ی مخصوص خبرگزاری ها، من از لابه لای 1500 خبرنگار، عکاس، دستیار، رئیس و استاد رد شدم تا سرانجام توانستم یک محل مناسب در پشت تابلوی شمارش معکوس معروف پایگاه فضایی کندی بیابم.))
با توجه به توفان استوایی فعال بر روی دریای کارائیب آب و هوا در طی دو روز گذشته کاملا متغیر بود. اما با آغاز روز و خشک ماندن زمین خوش بینی ها در مورد پرتاب به هنگام آتلانتیس چه در اتاق کنترل و چه در بیرون از آن بیشتر شد. آتلانتیس سفرش را در ساعت 11:29 صبح به وقت محلی و پس از پایان شمارش معکوس 10 دقیقه ای آغاز کرد. ماموریت STS-135 و پایانی شاتل ها اکنون در حال انجام است.
((من همچنین فراموش کرده ام که چه تعداد از افراد برای پرتاب این ماشین های غول پیکر زحمت میکشند. هزاران مهندس و تکنسین زحمت کش برای آخرین بار لیست های طولانیشان را چک کردند. برخی از افراد کهنه کار از ابتدای پروژه با آن بوده اند و این پرتاب آخر برای آنها به نوعی تلخ و شیرین است. بسیاری از آنها، چه پیر و چه جوان در هفته ها و ماه های آینده شغل هایشان را که زمانی افراد بسیاری در حسرت داشتن آن بودند از دست خواهند داد.))
17 تیر 1390: شاتل فضایی آتلانتیس سکوی پرتاب شماره 39 پایگاه فضایی کیپ کاناورال را به مقصد ایستگاه فضایی بین المللی ترک میکند.
به شخصه دیدن پرتاب شاتل متحیر کننده است. در جائیکه شما برای مشاهده می ایستید امکان شنیدن صدای شمارش معکوس وجود ندارد؛ در عوض شما فقط باید منتظر رویت دود برخاسته از محل پرتاب باشید. در حالیکه همه چیز ناگهان از زمین رها میشود ابتدا سه موتور اول روشن میشوند. اما هنگامیکه بوسترهای سیلو شکل موشک روشن شدند، این ((محموله)) از زمین بر می خیزد
((شعله ی مخروطی شکل بلند و درخشانی که از این موتورها بیرون می آید، همواره مرا متحیر می کند. عکس و فیلم ها به خوبی عظمت آن را نشان نمی دهند. کل ارتفاع فضاپیما 56 متر است، اما شعله ها به نظر 3 برابر بلندتر می آیند. در واقع شاتل سوار بر ستونی از شعله و دود به آسمان می رود. پس از آن صدا شما را احاطه میکند، نه فقط صدای یک غرش بلند بلکه ضربات محکم انرژی که شما در شکمتان احساس میکنید.))
بسیاری از مردم در داخل و خارج از ناسا در مورد آینده ی کاوش های فضایی نگران هستند. البته ایستگاه فضایی بین المللی دست کم تا پایان دهه ی جاری به کار خود ادامه خواهد داد. اما با پایان ماموریت شاتل ها فضانوردان آمریکایی دیگر توسط فضاپیماهای آمریکایی به فضا نخواهند رفت. در عوض آنها بر طبق قرارداد و مبلغ پرداختی توافق شده، توسط فضاپیماهای سویوز روسیه که پیش از این بارها امتحان خود را پس داده اند به فضا خواهند رفت.
((آنچیزی که من هیچگاه در این مورد فراموش نکرده ام، این است که این اولین باری نیست که در برنامه های فرستادن انسان به فضای ناسا وقفه ای پیش می آید. ما گاهی اوقات چشم هایمان را بر روی وقفه ی 6ساله ای که بین ارسال آخرین کپسول آپولو و اولین پرتاب شاتل فضایی کلمبیا در سال 1981 صورت گرفت می بندیم. اکنون ناسا بر روی ساخت سیستم حمل و نقل فضایی چند منظوره متمرکز شده است، اما مناقشات قابل توجهی در مورد اینکه آیا این بهترین گام بعدی برای آمریکا خواهد بود یا نه وجود دارد.))
در ضمن، در آینده ی نزدیک شاهد کاوشگرهای جدید بسیاری خواهیم بود. به زودی ناسا کاوشگرهای دوقلوی گریل را به ماه و آزمایشگاه علمی مریخ را به سیاره سرخ خواهد فرستاد. سازمان های خصوصی همچون اسپیس ایکس (که سکوی پرتاب اختصاصی در پایگاه فضایی کیپ کاناورال دارد)، ویرجین گلکتیک و سایر سازمان ها متعهد شده اند تا هیجان سفر روزانه به فضا را برای همه ی شهروندان به ارمغان بیاورند.
((آینده ی آمریکا در فضا تضمین شده است. شاید ناسا چندین سال را به تجهیز و تجدید سازمان دوباره اختصاص دهد، اما فکر میکنم چند سال بعد، من بازهم در پایگاه فضایی کندی باشم تا پرتاب گونه ای جدید از فضاپیماهای آمریکایی را که به آسمان و تاریکی های ناشناخته ی در پس آن خواهد رفت، مشاهده کنم.))
منبع: اسکای اند تلسکوپ
ثبت نام در اشتراک گذاری این نظر
